چهار تکنیک اصلی آبرنگ

همونطور که اکثرا میدونید در آبرنگ چهار تکنیک اصلی داریم. یادت باشه کلمه دوم مربوط به وضعیت مقوا و کلمه اول مربوط به وضعیت رنگ هست.

۱. خیس در خیس (wet on wet)

مقوا خیس و رنگ هم نسبتا رقیق هست. دو تا ویژگی داره: اول اینکه کنترل ما روی رنگی که میگذاریم کمه و رنگ پخش میشه و حرکت میکنه، دوم اینکه لطافت خیلی زیاده و توی این تکنیک همه چیز محو، رویایی و بدون لبه های شارپ و واضحه. کجا استفاده میشه؟ پس زمینه ها یا بکگراند، آسمانها و ابرها و…

۲. خیس در خشک (wet on dry)

مقوا خشک و رنگ میتونه درجات مختلف غلظت ترجیحا بجز خیلی غلیظ (که حالتهای گواشی و جرمی ایجاد میکنه) داشته باشه. دو تا ویژگی داره: اول اینکه کنترل ما روی لکه ای که میگذاریم چون سطح زیرش خشکه خیلی زیاده و لکه ای که میگذاریم حرکت نمیکنه، دوم اینکه لطافتش کمه یا بهتره اینطوری بگیم که توی این تکنیک لبه های واضح و شارپ داریم. کجا استفاده میشه؟ یا برای واضح سازی و قسمت هایی که نمیخواهیم محو باشه، یا به صورت اصطلاحا واش که یک سطحی رو با رنگ نسبتا رقیق روی مقوای خشک رنگ گذاری میکنیم.

۳. خشک در خیس (dry on wet)

مقوا خیس رو به نم و رنگ غلیظ ترین حالت هست. دو تا ویژگی داره: اول اینکه کنترل ما روی لکه ای که میگذاریم نسبت به تکنیک اول خیلی بیشتره، دوم اینکه لطافت نسبت به تکنیک دومی بالاتره. در اصل توی این روش لکه نه خیلی پخش میشه و حرکت میکنه و نه لبه های شارپ و خیلی واضح میده. اگر لطافت آبرنگ رو دوست داشته باشید احتمالا از این تکنیک و تکنیک اول زیاد استفاده میکنید.

۴. خشک در خشک (dry brush)

معمولا به این تکنیک قلموی خشک گفته میشه
مقوا باید خشک و بافت دار باشه و قلمو رنگ کمی رو حمل میکنه. وقتی قلمو رو کم فشار یا به صورت خوابیده میکشیم روی کاغذ بافت جالبی نمایان میشه. کجا استفاده میشه؟ میشه گفت برای مناظر و بافت های قدیمی مثل دیواره، زمین ها و… یا انعکاس نور خورشید روی دریا و… میتوان از این تکنیک استفاده کرد.